Traditie voortzetten – blog 3

Zevenduizend jaar is nogal wat. Hoeveel mensenlevens passen in dit tijdsbestek? Afgelopen week ben ik gaan kijken naar de expositie Weaving the World in het Textile Reseach Centre (TRC) in Leiden. Een plek waar ze – zoals directeur Gillian Vogelsang-Eastwood tegen me zei – ‘de fundering van het Rijksmuseum voor textiel willen leggen’. Tussen de etnische getouwen van over de hele wereld stond een vitrine kastje. Daar in dat kleine vitrinekastje in nog weer een kleiner doosje, lagen ze. Handgeweven in linnenbinding, zwart geworden door de tijd des tijds, enkele fragmenten van 7000 jaar oud geweven linnen uit Çatal Hüyük in Anatolië (Turkije).

Met een vergrootglas voor mijn oog keek ik ernaar en werd plots stil van binnen. Van generatie op generatie op generatie en via vele geografische omwegen is deze weefkennis nu o.a. bij mij aangekomen. En ik dacht – goh – door met weven bezig te zijn én de kennis door te geven, mag ik mijn minuscule deel bijdragen aan deze omvangrijke weeftraditie.

Dat is een rijk gevoel. Het motiveert mij nog meer om de veelzijdige, kleurrijke weefwereld – van hevelriet en schachten weven tot meer spirituele technieken zoals Mandala weven– onder de aandacht te brengen bij een breed publiek.

Kortom, laat je betoveren door een deel van de prachtige weeftraditie en ga weven. Zo hou je het ambacht levend en geef je het een nog mooiere toekomst.

Jessica

Weaving the World is te zien tot 25 september 2014 – meer info op www.trc-leiden.nl