Vertragen – blog 4

Soms loop je pardoes vertraging op. Ergens loopt er iets spaak en het komt uit onverwachte hoek. Even staat alles stil, je plannen worden een andere richting opgeschoven of stopgezet. Maar naar mijn idee is er ook nog een ander soort vertraging, een type wat misschien wel juist de ruimte krijgt door dat onverwachte stil staan, maar wat meer met verlangen naar een tandje minder te maken heeft. Een zelf gekozen vertraging, dat is wat ik bedoel.

En deze wintermaanden staat dat bij mij op de agenda. Terug naar binnen (met het huidige weerbeeld niet echt moeilijk), geen schermpjes in de avonden, goede gesprekken en de ruimte om weefprojecten uit te denken en te voltooien. Zo kwam ik er achter dat weven een wat dubbel karakter heeft. Eenmaal begonnen met een weefproject en het helpt je bij vertragen en focus krijgen, maar heel gehaast beginnen en je krijgt onherroepelijk te maken met je eigen fouten door onzorgvuldigheid en gebrek aan concentratie. Jullie weten ook, iedere stap in het weefproces moet met de gedachten erbij gezet worden. Haast en hevelrijgen zorgt voor ongewenste patroonsprongen. Versnipperde gedachten en scheren maken dat je zeker de tel kwijt raakt. En voor je het weet heb je een weefblokkade met 10 projecten in je hoofd die daar maar rond blijven zingen zonder dat weven er van komt. En je bent al zo druk. Mijn manier is om gewoon te beginnen, wat fouten te maken, te glimlachen naar jezelf – ach ik was er met m’n gedachten niet bij – de foutjes te corrigeren en zo langzaam aan de balans te vinden.

Heerlijk – lekker traag – weven, zo begin 2015 al best mindful.

Jessica